We bezoeken het dorp Beit Seira. De mannen van het dorp werkten tot voor kort in Israël. Maar door de bouw van de muur zijn ze hun werk kwijt. Om in Israël te werken heeft men een vergunning nodig, maar die wordt enkel uitgereikt aan mannen ouder dan 40 jaar. Sommige mannen hebben zelfs nog op settlements gewerkt. In het dorp besloten enkele vrouwen het heft in eigen handen te nemen. Ze richtten creatieve projecten op om werk te creëren voor hun eigen mannen en zonen en om op die manier aan de nodige inkomsten te komen. Eén van de vrouwen heeft een steenkappersbedrijfje. Zij is de baas en haar zonen werken er. Hetzelfde geldt voor de andere projecten. “The minds of the projects are the women.” Elke familie telt 8 tot 10 mensen, dat horen we wel vaker in de Westbank. Dus een inkomen, hoe klein ook, is echt wel noodzakelijk. Een andere vrouw heeft een kippenboerderijtje, nog een andere vrouw maakt olijfolie. Er is verder ook nog een boerderij met koeien. We denken direct aan export naar Europa en dromen al van een samenwerking met Oxfam Wereldwinkels. Helaas is het project hiervoor te kleinschalig en niet professioneel. De eisen van Oxfam liggen duidelijk hoger. Het doel van de vrouwencoöperatieve is om op termijn met aandeelhouders te werken. Nu geeft elke vrouw een bepaalde som aan de associatie. En wie in nood is, leent geld, zonder rente te betalen. Ter volledigheid: er is ook nog een zeepfabriekje, bijenkorfproject, kleine winkel en een schoonheidssalon. Het probleem nu is dat het allemaal niet officieel is, het is niet geregistreerd als komittee. Van marketing van de producten is dus voorlopig geen sprake.
Van Beit Seira rijden we naar Bilin. Dit dorp begint stilaan wereldbekend te worden. Sinds 2005 organiseert een plaatselijke actiegroep elke vrijdag een vreedzame betoging tegen de muur. Maar ondanks vreedzame bedoelingen barst er soms geweld uit. Drie weken geleden is een Ierse activist in de hand geschoten. Zelf is ons uitdrukkelijk gevraagd vanuit het VPK om niet deel te nemen aan een betoging. De protestacties genieten bekendheid omdat steeds meer Israëli’s (de ‘Anarchists against the Wall’) en internationalen participeren. Arabische parlementsleden uit de Knesset doen ook vaak mee. Op videobeelden is te zien dat ook zij niet ontzien worden door slagen van de Israëlische soldaten. Stel je voor: parlementsleden worden geslagen door eigen leger!
De laatste ontmoeting van de dag is in Ramallah met Addameer. Mevrouw Sahar Francis ontvangt ons in haar nieuwe kantoor in Ramallah. Zij is één van de 5 advocaten van Addameer of ook Prisoners Support and Human Rights Association. Zoals vele vertegenwoordigers van plaatselijke mensenrechten- en vredesorganisaties houdt zij een vurig betoog over het belang en de werking van de organisatie. Vragen staat vrij en dat leverde boeiende inside informatie op. Mevrouw Francis somt eerst de belangrijkste werkzaamheden van de organisatie op. “We brengen bezoeken aan gevangenissen om de levensomstandigheden van de gevangenen na te gaan. De gevangenissen in Israël zijn vaak oude gebouwen met weinig licht en weinig verluchting. De gezondheid van vele gevangenen is dan ook ronduit slecht. Enkel de zwaar zieken worden verzorgd.” Volgens Francis zijn sinds begin 2007 tot nu al 8 gevangenen gestorven. Daarbovenop komen ook nog eens strenge regels in verband met contact met de familieleden van de gevangenen. “Telefonisch contact is meestal niet toegestaan en mannelijke familieleden tussen 16 en 46 jaar krijgen geen bezoekrecht. Voor diegenen die wel op bezoek kunnen wordt weinig tijd gegund,” aldus Francis.
De belangrijkste taak van Addameer is het verdedigen van Palestijnse gevangenen in militaire en burgerrechtbanken in Israël. Info over de cases komt meestal van de familie van de gevangenen zelf. Met 600 dossiers voor 5 advocaten blijft helaas geen tijd meer over voor advocacy en samenwerking op internationaal niveau. Francis waarschuwt voor optimistische berichten langs Israëlische zijde. Vaak wordt met veel poeha de vrijlating van enkele honderden of zelfs duizend Palestijnse gevangenen aangekondigd. Dat dit vaak gevolgd wordt door het arresteren van honderden nieuwe gevangenen is deprimerend en dat haalt dan weer de pers niet.
Vervolgens presenteert Francis ons enkele treffende cijfers. “Er zijn op dit moment 9300 Palestijnse politieke gevangenen in Israël. Daaronder bevinden zich 93 vrouwen en 320 kinderen (tussen 16 en 18 jaar). Er zijn al meerdere keren zwangere Palestijnse vrouwen opgesloten en in één geval is een vrouw na de geboorte van haar kind vastgebonden aan bed.” De dossiers worden ook vaak opgemaakt op basis van bekentenissen. “Maar over de manier waarop die bekentenissen zijn verkregen, wordt met geen woord gerept!” En in 99 procent van alle zaken volgt er een veroordeling. “Alsof werkelijk iedereen effectief schuldig is!”, roept Francis wanhopig uit. Een typisch probleem waar Addameer mee geconfronteerd wordt is het feit dat de straffen niet in verhouding staan tot de gepleegde activiteiten. Voor het gooien van stenen kan men tot 1,5 jaar achter de tralies belanden. En voor het plegen van dezelfde feiten wordt men als Israëli minder streng gestraft dan een Palestijn.
Francis beklaagt zich ook over de hypocriete houding van Israël op het verbod op foltering. Folteren is inderdaad bij wet verboden in Israël, maar Francis ziet sinds enkele jaren een verschuiving van fysieke naar psychische foltering. En fysieke foltering wordt toch nog toegepast in zaken waar de Israëlische autoriteiten snel info willen bekomen. Psychische foltering bestaat meestal uit het dreigen van het vernietigen van huizen en het beschuldigen van collaboratie.
Francis klaagt ook het probleem van administratieve detenties aan. Sommige Palestijnen zijn reeds tot 8 jaar in administratieve gevangenschap opgesloten zonder de reden te weten. In die gevallen wordt wel een dossier opgemaakt maar dat is geheim en een advocaat kan er niks met aanvangen. Er zijn gevallen bekend waar de persoon in kwestie pas in het laatste uur voor zijn vrijlating, na lange administratieve detentie, de reden van zijn arrestatie te horen krijgt.
Hoewel Francis het grootste deel van haar betoog praat over Palestijnse gevangenen in Israëlische gevangenissen, laat ze gelukkig niet na om ook binnen de Palestijnse gebieden enkele zaken aan te klagen. Tijdens de zware confrontaties tussen Hamas en Fatah hebben de Palestijnse Autoriteiten illegaal mensen gearresteerd en zijn er aanwijzingen voor folterpraktijken. “De toestand in de Palestijnse gevangenissen is een grote verantwoordelijkheid voor de huidige Palestijnse leiders. Ten eerste dreigt het gevaar dat het eigen Palestijnse volk zal revolteren tegen deze praktijken, maar het speelt vooral ook in de kaart van de Israëli’s .”
Tenslotte brengt Francis ook Amnesty ter sprake. Wanneer een Amnesty-delegatie in Israël/Bezette Gebieden is, wordt nooit nagelaten een bezoek te brengen aan Addameer voor het uitwisselen van up-to-date informatie.
0 reacties:
Een reactie plaatsen