De wekker loopt af om 4u! Om 4.30u komen een Noor en een Poolse van de organisatie Eucumenical Accompinier ons ophalen. We wandelen vanaf het hotel een kleine 10 minuten langs de muur en passeren het bekende huis dat dat langs drie kanten door de muur ingesloten is. De kunstenaar Banksy heeft hier in de buurt enkele muurschilderijen gemaakt. De mensen van Eucumenical accompniner hebben ons gewaarschuwd: aan de checkpoint kan het er hevig aan toe gaan door de drukte, het geduw en het gedrag van de soldaten. Er staat al een lange rij en massa groeit snel aan. Het is nu 4.45u en duizenden Palestijnen zijn op weg naar hun werk in Israël. Iemand zegt tegen een man dat de muur een schande is en weg moet. “Ben je gek?”, roept hij uit, “dan verlies ik mijn werk!”. Hij bouwt namelijk mee aan de muur. De mensen van EA wringen zich door de massa heen en ze krijgen veel schouderklopjes. Het wordt enorm geapprecieerd wat ze doen. We nemen foto’s en gaan terug naar hotel voor ontbijt. Onmiddellijk daarna keren we terug. Het is er nu kalmer en deze keer schuiven we mee aan. We kiezen voor de moeilijke weg om naar Jeruzalem te gaan. Het gaat ‘snel’, in plaats van 2 uur aanschuiven klaren we de klus in een goed uur. We worden 2 keer gecontroleerd. Na de eerste pascontrole komen we in een terminal terecht dat sterk op een gevangenis lijkt. Soldaten staan op platforms met wapen in de aanslag en houden de menigte in de gaten. In de rij is er soms wat rumoer en er wordt wat getrokken en geduwd. In de rij buiten zagen we dat velen opzij langs de tralies lopen en over hek klimmen. De mensen van EA zeggen dat ze de dag ervoor gezien hebben dat mensen in de terminal over elkaar heen kropen. Vrouwen en zieken krijgen steeds voorrang. De mannen in de rij zijn vrij oud. Onder de 35 jaar krijg je namelijk geen toestemming om van Westbank naar Jeruzalem te gaan. Bij de grote controle binnen krijgen sommigen van de groep problemen. Niet iedereen heeft namelijk stempel van douane op luchthaven in zijn of haar pas. De visumstempel hebben sommigen toen op een apart papiertje gekregen en onmiddellijk daarna werd dat weer afgenomen. Uiteindelijk wordt die uitleg wel aanvaard. Opmerkelijk, de Palestijnen moeten hun hand laten scannen! De soldaten zijn echt jong, zeker nog geen twintig, en toch staan ze met enorm veel zelfvertrouwen (of ligt het aan het machtsgevoel wanneer je een automatisch geweer rond je nekt hebt) de boel te controleren. Ik vind dat vernederend. En dan zijn we plots aan de andere kant, in Israël. Ik kijk nog even om naar de muur en ik lees een groot opschrift: “Peace be with you – ministry of tourism”.
Met het openbaar vervoer gaan we naar Jeruzalem en we worden afgezet aan Damascus Gate, één van de oude toegangspoorten tot de oude stad. Er staat veel op het programma, maar het loopt wel een beetje in het honderd. We zitten wat achter op schema en spoedden ons door de suq naar de klaagmuur. Maar guess what: grote controle net voor de klaagmuur en dat betekent, broeksriem uit, kleingeld wegsteken en alle andere metalen voorwerpen in rugzak steken alvorens door de detector te wandelen. Marie-Thérèse zegt vriendelijk goeiendag in het Arabisch tegen een voorbijganger. Maar die reageert heel nors: “I’m a Jew, you should also learn words from our side.” Aan de klaagmuur zijn enkele Bar Mitzva’s bezig.
We gaan verder om Al Aqsa moskee en Rotskoepel te bezichtigen. Hier kijk ik enorm naar uit omdat ik 10 jaar gelden hier al eens was en toen was het hele complex gesoten voor toeristen. Geloof het of niet, maar er staat ons eerst een grote controle te wachten. Na lang aanschuiven weet een soldaat ons te vertellen dat het gesloten is. Hij vr zegt ons om tegen 12.30u terug te komen. Blijkbaar heeft gids geen zin om terug door grote controle te gaan via Klaagmuur om zo de Church of Holy Sepulchre te bereiken. Op zijn aangeven maken we grote omweg buiten de stadsmuren om via Armenian Quarter terug de oude stad binnen te wandelen (en dus zonder controles). We lopen door suq heen en weer en verliezen toch weer flink tijd omdat er altijd wel iemand is die iets opmerkelijks ziet in een winkeltje. Ik merk dat gids het wat op zijn heupen krijgt van geslenter en getreuzel. Niet makkelijk ook om groep van 12 bijeen te houden in drukte van suq van Jeruzalem. We doen Via Dolorosa (saai) en Church of Holy Sepulchre (in sneltempo). We zijn al op van 4u vanmorgen en het is nu al 12.30u, maar we kunnen gerust nog wel wachten met eten omdat we kost wat kost kans om Rotskoepel en Al Aqsa moskee niet aan ons voorbij willen laten gaan. We gaan opnieuw buiten de stadsmuren om naar controlepunt om moskee en Rotskoepel te zien. We schuiven opnieuw aan en dan loopt het een en ander verkeerd. Rafad, onze gids, blijkt niet over alle papieren te beschikken. Hij mag niet binnen. Hij had ons al gevraagd om te zeggen dat hij als vriend bij de groep hoorde. Maar dit verhaal werkt niet. Een dikke soldaat die wat op Sharon lijkt roept ‘GET OUT, YOU ARE NOT A FRIEND, YOU ARE NOT A FRIEND’!!! Wat een haat, afkeer en vernedering blijkt hieruit. Een snotaap-soldaat van nauwelijks 20 jaar commandeerd lustig mee en tegenstrubbelen heeft geen zin. Rafad moet weg. De reden blijkt uiteindelijk te zijn dat Palestijnse gidsen geen toeristen naar Al Aqsa mogen meebrengen. Alweer een pest-maatregel om de hele zaak nodeloos ingewikkeld te maken. Ook Ria mag niet binnen, zij heeft zonet een muziekinstrument gekocht en dat is verboden. Ondertussen ben ik al binnen op loopbrugnaar moskee toe met de rest. De situatie is wat chaotisch: Rafad en Ria mogen niet binnen. Maar Selwa besluit om te ruilen met Ria zodat groep toch als geheel naar binnen zou kunnen. Maar op loopbrug naast klaagmuur naar Al Aqsa toe stuiten we opnieuw op een controlepost en soldaten en die houden ons tegen met de boodschap ‘CLOSED’. Om van achterover te vallen! Selwa vraagt ons via telefoon om niet te discussi¨ren en om direct weg te gaan. Maar Jan wil niet met zich laten sollen en werd kwaad. Hij stond erop om persoonlijk te contrioleren of deur verderop effectief gesloten was. ‘You’re crazy’ zei een soldaat, maar Jan kreeg toch toestemming en kwam niet lang daarna terug om inderdaad vast te stellen dat de zaak gesloten was. Er wordt wat geruzied en geroepen. Een hekken gaat opzij open en er wordt ons aangemaand om langs daar weg te gaan. Aandringen heeft echt geen zin, neen is neen. Jan roep nog ‘bedankt voor gastvrijheid’ en dat wordt laconiek nog beantwoord met een ‘graag gedaan’ door een van de soldaten. ‘Tot morgen’, roept die nog na. Ik vrees dat we morgen terug het deksel op de neus zullen krijgen na dit voorval. We eten snel een falafel aan Damascus Gate en dan staat busje met een zekere Angela van ICAHD (Israeli Committee Against House Demolitions)
0 reacties:
Een reactie plaatsen